Saturday, February 23, 2019

குற்றவுணர்வைப் போக்கும் பழி


அய்யனார் விஸ்வநாத் எழுதிய “பழி” நாவல் குறித்த வாசிப்பனுபவம்


எழுத்தாளர் அய்யனார் விஸ்வநாத் எழுதிய ‘பழி’ நாவலை அவரது வலைப்பூவில் தொடராக வந்தபோதே, முழுதும் வாசித்திருந்தேன். இருந்தும் இதிலுள்ள கதை மாந்தர்களின் சாகசத்தை ஒரே மூச்சில் வாசித்து அனுபவிக்கவேண்டும் என்பதற்காகவே புத்தகத்தை வாங்கினேன். அதேபோல, நான்குமணி நேரத்தில் வாசித்தும் முடித்தேன். அரக்கோணத்திற்கும் சென்னைக்கும் இடையே இருப்புப்பாதைகளுக்கு அருகே, ஏதோவொரு பெயர் தெரியாத ஊரில், எந்த ஆயுதமும் இன்றி ஒருவனைக் கொடூரமாகக் கொலைசெய்வதில் துவங்கும் நாவல், பாண்டிச்சேரி, மதுரை, திருவண்ணாமலை, குண்டூர், ஊட்டி, கொடைக்கானல் என்று வெக்கை, புழுதி, குளிர், மழை என்று சுழன்று  இறுதி அத்தியாயத்தில் நாவல் துவங்கும் இடத்தில் வந்து நிற்கிறது. இதற்கிடையே தங்கள் இயற்பெயர், சொந்த ஊர், பின்புலம், விருப்பார்வம், நடவடிக்கைகள் அனைத்தையும் மறைத்து, முகம் தெரியாத தலைமை சொல்லும் வேலைக்காய், முன்பின் பகையில்லாத யாரையோ கொலைசெய்துவிட்டு, தடம் தெரியாமல் நழுவிச் செல்லும் மறைவுலக இளைஞர்கள் நால்வரின் கதையை இரத்தமும் சதையுமாய் சொல்கிறது, ‘பழி’.

அய்யனாரின் கதை சொல்லலில் சுழற்சி முறையிலான சில பின்னல்கள் இருக்கும். அந்த பாணி, ‘பழி’ நாவலில் மிக நேர்த்தியாகவும் சுவாரஸ்யமாகவும் வெளிப்பட்டிருக்கிறது. நாவலின் கடைசி அத்தியாயத்தை வாசிக்கும் யாரும் நிச்சயமாக மறுபடியும் நாவலில் முதல் அத்தியாயத்தை வாசிக்காமல் இருக்க முடியாது. ‘பழி’ என்னும் தலைப்புக்குக்கான காரணிகளான காமமும், குடியும், கொலைகளும் நாவல் முழுக்கக் கொட்டிக்கிடக்கின்றன. என்னதான் புனைவென்றாலும், வழிந்து திணிக்கப்படாமல் அவற்றிற்குண்டான தர்க்கங்களுடன் கட்டமைக்கப்பட்டிருப்பது அவற்றின் நம்பத்தன்மையை அதிகரிக்கின்றது.

தொழில்முறை கொலைகாரர்களான நான்கு நண்பர்களின் செய்நேர்த்திமிக்க தொழிலான கொலைகளையும், அத்தொழிலிற்கு அவர்கள் வரநேர்ந்த பின்புலக் கதைகளையும், அவர்களை ஆற்றுப்படுத்தும் குடி மற்றும் அலைக்கழிக்க வைக்கும் காமம் ஆகியவற்றில் தோய்த்தெடுத்துக் காட்சிகளாக விரியவைத்திருக்கிறார் அய்யனார்.

கதைசொல்லியின் பெயர் குறிப்பிடப்படாமலேயே நாவல் முழுவதும் நகர்கிறது. எந்தவித திருப்பமோ, தேவையோ இன்றி திடீரென கடைசி பத்து பக்கங்களில் மட்டும் அவனின் பெயர்சொல்லி விளிக்கப்படுகிறது. அதுவும் கதைசொல்லியின் பெயர் படைப்பாளியின் பெயராகவே இருக்கும் போது, அங்கே லேசாகப் புனைவுத்தன்மை அடிவாங்கியது போன்று தோன்றியது. மற்றபடி இரண்டாம் முறை வாசிக்கும்போதுகூட எந்தவிதத் தொய்வுமின்றி மிகப் விறுவிறுப்பாகச் சென்றது நாவல். அய்யனார் முன்னுரையில் மிகக்கொதிப்பானதொரு மனநிலையில், பரபரவென்றிருந்த காலகட்டத்தில் எழுதிய நாவல் என இதைக் குறிப்பிட்டிருந்தார். அந்த கொதிநிலையை நாவல் வாசிக்கும்போது நம்மாலும் உணரமுடியும் என்பதே அவர் எழுத்திற்குக் கிடைத்திருக்கும் வெற்றி. எழுத்தாளர் அய்யனார் விஸ்வநாத் அவர்களுக்கும், நூலை வெளியிட்ட கிழக்கு பதிப்பகத்திற்கும் வாழ்த்துகள்.

-------------------------------
பழி (நாவல்)
அய்யனார் விஸ்வநாத்
கிழக்கு பதிப்பகம்
பக்கங்கள் – 168
விலை – ரூ. 200
-------------------------------

Friday, January 18, 2019

சேவல்களம் நாவல் - எழுத்தாளர் பெருமாள்முருகன் முன்னுரை

‘முள் அடிக்கிற பெருநாழிச் சேவல்’
----------------------------------------                                                   

மனித வாழ்க்கையோடு இணைந்தவை ஆடு, மாடு ஆகிய விலங்குகள்; பறவையினத்தில் கோழி. ஓரிடத்தில் நிலைத்து வாழத் தொடங்கிய காலம் முதலே கோழியும் மனிதருடன் சேர்ந்திருக்கக்கூடும். தமிழ் இலக்கண இலக்கியப் பதிவுகளில் கோழி பற்றிய செய்திகள் ஏராளமாக இருக்கின்றன. அப்பதிவுகளில் தொடர்ச்சியும் இருக்கிறது.  தொல்காப்பிய மரபியலில் ‘கோழி கூகை ஆயிரண்டல்லவை சூழுங்காலை அளகெனல் அமையா’ என்னும் நூற்பா உள்ளது. பெட்டைக் கோழியை ‘அளகு’ என்று குறிப்பிடும் வழக்கு இருந்துள்ளது. ‘மனைவாழ் அளகின் வாட்டொடு பெறுகுவீர்’ எனப் பெரும்பாணாற்றுப்படை வீட்டில் வளர்க்கும் கோழியைக் கறி சமைத்தல் பற்றிக் கூறுகிறது.

கோழி கூவலை நேரம் கணக்கிடப் பயன்படுத்தும் முறை மிகப் பழமையானது.  விடியலைக் கோழி கூவலைக் கொண்டு அடையாளப்படுத்தும் முறை இன்றும் உள்ளது. காதலனோடு கூடியிருக்கும் பெண், வாள் போல விடியல் வந்து காதலனைப் பிரிக்கப் போகிறது எனத் துயருறுவதாகக் குறுந்தொகைப் பாடல் (157) ஒன்றுள்ளது. அப்பாடல் ‘குக்கூ வென்றது கோழி; அதனெதிர் துட்கென்றது என் தூய நெஞ்சம்’ என்று தொடங்குகிறது. கோழியின் கூவல் கேட்டதும் விடியல் வந்துவிட்டதே எனத் தன் நெஞ்சம் அச்சப்பட்டதாக அப்பெண் கூறுகிறாள்.

பறவைகளில் ஆணுக்குச்  ‘சேவல்’ என்பது பொதுப்பெயராக அமைந்த போதும் பெரிதும் கோழிச்சேவலைக் குறிப்பதாகவே வருகிறது. முருகன் ‘சேவற்கொடியோன்.’ உறையூருக்குக்  ‘கோழியூர்’ என்னும் பெயர் இருந்துள்ளது. அவ்வூரில் கோழி ஒன்று யானையை எதிர்த்துச் சண்டை போட்டதாகவும் அதன் வீரம் கருதி அவ்வூருக்கே கோழியூர் எனப் பெயர் வந்ததாகவும் கதைப் பதிவுகள் காணப்படுகின்றன. அகநானூற்றில் போர் புரியும் போது சிலிர்த்து விரியும் கோழிச்சேவலின் கழுத்து கூறப்படுகிறது. ‘மனையுறை கோழி மறனுடைச் சேவல் போர்புரி எருத்தம் போல’ (277) என்பவை அவ்வடிகள்.  ‘போர் செய்யுங்கால் கிளர்ந்தெழும் சேவலின் கழுத்தினைப் போல’ என்று உரையாசிரியர் விவரிக்கின்றனர். அது மறனுடைச் சேவல்; அதாவது வீரம் கொண்ட சேவல்.  சேவற்சண்டை பற்றிக் கிடைக்கும் முதல் பதிவு இது என்று நினைக்கிறேன்.

பின்னர் புறப்பொருள் வெண்பா மாலையில் சேவற்சண்டை பற்றிய மிக முக்கியமான பதிவு உள்ளது. நூலின் இறுதியான வாகைத் திணைக்குப் புறனடை கூறும் ‘ஒழிபு’ என்னும் பகுதியில் ‘கோழி வென்றி’ என்னும் துறை கூறப்படுகிறது. அதற்கு நூலாசிரியராகிய ஐயனாரிதனாரே எழுதியுள்ள சேவற்சண்டை சித்திரத்தை அருமையாகக் காட்டியுள்ள உதாரணப் பாடல் இது:

பாய்ந்தும் எறிந்தும் படிந்தும் பலகாலும்

காய்ந்தும்வாய்க் கொண்டும் கடுஞ்சேவல் – ஆய்ந்து

நிறக்கண்டு வித்தகர் நேர்விட்ட கோழிப்

புறங்கண்டும் தான்வருமே போர்க்கு.                (348)

‘கடிய கூவுதலையுடைய சேவல் மேலெழப் பாய்ந்தும் தனது கால் முள்ளாலே அடித்தும் தலைகுனிந்தும் பலகாலும் சினந்தும் வாயால் கொத்தியும் இங்ஙனம் பொருது கோழி வித்தகர் நிறம் அறிந்து இதற்கு ஒப்பாக விட்ட சேவற்கோழியைப் புறங்கண்ட பின்னரும் சினம் ஆறாமையால் பொருதற்குத் தானே அச்சேவல் மேல்வரும்’ என்பது பழைய உரையை ஒட்டிப் பொ.வே.சோமசுந்தரனார் எழுதிய உரை. பாய்ந்து, எறிந்து, படிந்து, காய்ந்து, வாய்க்கொண்டு – எனச் சேவலின் போர்ச் செயல்களை வினைச்சொற்களால் விவரிக்கிறது இப்பாடல். பல சேவல்களை வென்ற பின்னும் வேகம் அடங்காமல் மேலும் போர் செய்யும் ஆவேசத்துடன் இருக்கும் சேவலைச் சிறப்பித்துப் பாடுகிறது இப்பாடல். ‘எறிந்தும்’ என்பதற்குக் ‘காலின் முள்ளை இட்டு இடித்தும்’ எனப் பழைய உரையாசிரியர் கூறுகின்றார்.  ‘முள்’ என்னும் சொல் இன்றும் வழக்கில் இருப்பதும் சேவற்சண்டையில் முள்ளைப் பயன்படுத்துவது இன்றைக்கும் மறையாமல் இருப்பதும் இச்சண்டையின் பழமையை உணர்த்துகின்றன.

சேவற்சண்டையில் தேர்ந்த வல்லுநர்கள் இருந்தனர் என்பதையும் ‘வித்தகர்’ என்னும் சொல் குறிப்பிடுகின்றது. அதற்குப் பழைய உரையாசிரியராகிய சாமுண்டி தேவநாயகர்  ‘கோழிநூல் வல்லவர்’ எனப் பொருள் தருகிறார். சேவற்சண்டையின் நுட்பங்களை விளக்கும் வகையில் ‘கோழிநூல்’ என்னும் நூலே இருந்தது என்பது வியப்பான செய்தியாகும். எத்தனையோ நூல்கள் அழிந்து போன தமிழில் இவ்வகை நூல்களும் அழிந்து போயின போலும். சொல், ஆமை, தெங்கு ஆகியவை சேவல்களின் வகைகளாக இந்நூல்களில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தன எனவும் அறிகிறோம். ஆகவேதான் விளக்கத்தில் ‘சொல்லுக்குச் சொல் வெல்லும், ஆமைக்கு ஆமை வெல்லும், தெங்குங்குத் தெங்கு வெல்லும்’ என உரையாசிரியர் கூறுகின்றார். இப்பாடலில் வரும் ‘நிறம்கண்டு’ என்பதற்கு சேவல்களின் நிறப் பொருத்தம் கண்டு சண்டைக்கு விடுவர் என்று விளக்குகின்றனர். அதற்கு ‘நிலமறிந்து’, ‘திறமறிந்து’ என்றும்  என்றெல்லாம் பாட வேறுபாடுகளைக் காட்டுகின்றனர். நிறப் பொருத்தம், வளர்ந்த நிலப் பொருத்தம், போர்த்திறப் பொருத்தம் என எச்சொல்லைக் கொண்டு பொருள் கண்டாலும் பொருட்பொருத்தம் வருகிறது.

இத்தனை விரிவாகப் பதிவு பெற்றிருக்கும் சேவற்சண்டைக்கு இன்றைக்கும் பதிவுகள் கிடைக்கின்றன. திரையில் வெற்றிமாறனின் ‘ஆடுகளம்’ படம் சேவற்சண்டையைப் பின்புலமாக்கி எடுக்கப்பட்டது. மரபறியாத ஆர்வலர்களின் தொந்தரவுக்கு அஞ்சிக் கிராபிக்ஸ் வழி உருவாக்கப்பட்ட சண்டையே படத்தில் காட்சிப்படுத்தபட்டிருந்தாலும் நல்ல காட்சியனுபவங்களை வழங்கிய படம் அது. அதற்கு முன் சில திரைப்பாடல்களில் கோழிக்கு நல்ல இடம் கிடைத்திருக்கிறது.  ‘பதிபக்தி’ படத்தில் இடம்பெற்ற ‘கொக்கரக் கொக்கரக்கோ சேவலே’ பாடலும் ‘குழந்தையும் தெய்வமும்’ படத்தின் ‘கோழி ஒரு கூட்டிலே’ பாடலும் சட்டென்று நினைவுக்கு வருகின்றன. ‘கோழி கூவுது’ என்றொரு படம் உண்டு. அதில் கோழிக்கு ஏதேனும் இடம் இருக்கிறதா என்று தெரியவில்லை.

நவீன இலக்கியத்திலும் கோழிகளைப் பற்றி நிறையப் பதிவுகள் உள்ளன. கிராமங்களைக் களமாகக் கொண்ட நாவல்களிலும் சிறுகதைகளிலும் கோழி வளர்ப்பு, கோழிக்கறி ஆகியவை பற்றிக் குறிப்பிடப்படுகின்றன. சுப்ரபாரதிமணியனின் ‘ஒவ்வொரு ராஜகுமாரிக்குள்ளும்’ என்னும் சிறுகதை கோழிக்கறி தயாரிக்கும் கலையை மையமாக வைத்து மனநிலைகளைச் சித்திரிக்கும் சிறந்த கதை. ஆனால் ஜல்லிக்கட்டை முன்வைத்து சி.சு.செல்லப்பா எழுதிய ‘வாடிவாசல்’ போல ஒரு நாவல் சேவற்சண்டையைப் பற்றி இல்லாமல் இருந்தது. அக்குறையை 2009ஆம் ஆண்டு வெளியான ம.தவசியின் ‘சேவல்கட்டு’ நாவல் ஓரளவு போக்கிற்று. மேலும் ஜல்லிக்கட்டு தொடர்பான விவாதம் பரவலான போதுதான் தமிழகத்தின் பலவிடங்களில் சேவற்சண்டை இப்போதும் நடந்துகொண்டிருக்கிறது என்பது பொதுச்சமூகத்திற்குத் தெரிய வந்தது. குறிப்பாகத் திண்டுக்கல் பகுதியில் சேவற்சண்டைக் களம் இன்னும் உயிர்ப்போடு இயங்குகிறது என்னும் செய்திகள் தெரியலாயின.

இத்தொடர்ச்சியில் நண்பர் பாலகுமார் விஜயராமன் இந்தச் சேவற்சண்டையை மையமாக்கிச் ‘சேவல்களம்’ என்னும் நாவலை எழுதியுள்ளார். ‘முள் அடிக்கிற பெருநாழிச் சேவல்’ என்று இவர் எழுதும்போது எனக்குப் புறப்பொருள் வெண்பா மாலையின் ‘காலின் முள்ளை இட்டு இடிக்கும் கடுஞ்சேவல்’ நினைவுக்கு வருவதைத் தவிர்க்க முடியவில்லை. எத்தனை அருமையான வரலாற்றுத் தொடர்ச்சி கொண்டிருக்கிறோம் என்னும் பெருமித உணர்வும்கூடத் தோன்றியது. அவ்விதம் வரலாற்றுப் பெருமிதம் தரும் நாவல் இது.

மிகுந்த நிதானத்துடன் எழுதப்பட்டுள்ள நாவல் இது.  புதிய களம் ஒன்றை எடுத்துக் கொள்ளும்போது பரவசத்தில் தகவல்களைக் கொட்டி நிரப்பிவிடும் ஆபத்து இருக்கிறது. அதை எளிதாகக் கடந்திருக்கிறார் பாலகுமார். மேலும் நாவலைச் சேவற்சண்டை தொடர்பானதாக மட்டுமல்லாமல் அதைச் சார்ந்தும் அதற்கு வெளியிலும் மனித வாழ்க்கை இயங்கும் விதத்தை விவரிப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டிருக்கிறார். ஆகவே நாவல் இரண்டு இணைதளங்களில் செல்கிறது. சேவற்சண்டை என்னும் விளையாட்டு, அதன் அம்சங்கள், அது உருவாக்கும் ஈர்ப்புகள், அதில் ஈடுபடுவோரின் இயல்புகள் என ஒரு தளம் விரிகிறது. அதற்கு இணையாக  குடும்பக் கதை ஒன்று இன்னொரு பக்கம் விரிந்து செல்கிறது. இரண்டுக்குமான இணைவை ஏற்படுத்த ஆசிரியர் குறைந்தபட்ச முயற்சியைச் செய்து வாசகரிடம் ஒப்படைத்துவிடுகிறார்.

ஒருவகையில் வாழ்க்கை என்பதும் விளையாட்டுத்தான். விளையாட்டுக்கென உருவாக்கி வைத்திருக்கும் விதிகளைப் போலவே விழுமியங்களைக் கொண்டு வாழ்க்கை விதிகள் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. விதிகளுக்கு உட்பட்டு விளையாடினால் பிரச்சினை எதுவும் இல்லை. விதிமீறல்கள் நடக்கும்போதுதான் பிரச்சினைகள் வந்து சேர்கின்றன. சிலசமயம் சின்ன சின்ன விதிமீறல்கள் வாழ்வுக்குச் சுவாரசியம் கூட்டுபவையாகவும் ஆவதுண்டு. நாவலில் வரும் சிறுபகுதியாகிய காதுகுத்து நிகழ்வு மட்டும் விரிவானதொரு நாவல் களம்.  விதிகளும் விதிமீறல்களும்  அவற்றைச் சமாளித்து விதிகளுக்குள் மீண்டும் மீண்டும் வந்து சேர்ந்துகொள்ளுதலும் என அதற்குள் இருக்கும் சுவாரசியங்கள் ஒரு விளையாட்டுக்குரியவைதான். இத்தகைய விளையாட்டின்  தனமைகளை எல்லாம் நாவல் கொண்டிருக்கிறது.

ஆகவே சேவற்சண்டை, குடும்பம் ஆகிய இரண்டையும் இணைத்துப் பார்க்கும் அதிகபட்ச வேலை வாசகருக்கு வந்து சேர்கிறது. விளையாட்டும் அது கொடுக்கும் ஈர்ப்பும் எவ்விதம் குடும்பத்திற்குள் பிரதிபலிக்கிறது என்பதையும் விளையாட்டின் கூறுகளுக்கு நிகரானவை அன்றாட வாழ்வில் எப்படி நடக்கின்றன என்பதையும் பொருத்திப் பார்த்துக்கொள்ளும் சுவாரசியமான விளையாட்டு ஒன்றுக்குள் வாசக மனத்தை நகர்த்துவதை மிக எளிதாகச் சாத்தியமாக்கியிருக்கிறார் பாலகுமார். சேவற்சண்டை நுட்பங்களை ரசிக்க முடிவது போல கணினி நுட்பங்கள் மூலம் நடைபெறும் விளையாட்டுக்களையும் ரசிக்க முடிகிறது.  மூன்று தலைமுறை மனிதர்கள் நாவலில் வருகிறார்கள். ஒவ்வொரு தலைமுறையின் வாழ்க்கையும் சிந்தனை முறையும் வெவ்வேறாக இருக்கின்றன. மூன்று தலைமுறையிலுமே எவராவது ஒருவர் சேவற்சண்டை விளையாட்டில் ஈடுபவராக இருக்கிறார். மரபின் ஈர்ப்பு அவ்விதம் போலும். இந்த மனிதர்கள் எல்லோருமே அத்தனை நல்லவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள். வாழ்வின் நிர்ப்பந்தங்களுக்கு ஏற்ப அற்பக் காரியங்களில் அவர்கள் ஈடுபட்டாலும்கூட எல்லோருமே நல்லவர்கள்தான். மனிதர்களைப் பற்றிய அவநம்பிக்கை மிகுந்து வரும் சூழலில் நல்ல குணங்கள் இயல்பாக மனிதர்களிடம் படிந்திருக்கின்றன என்பதைக் காணும்போது பெரும் ஆசுவாசமாக இருக்கிறது.

நாவல் சேவற்சண்டைக்கு எதிரான மனநிலையைச் சிறிதும் உருவாக்கவில்லை என்பது முக்கியமான விஷயம். மனித வாழ்வோடு காலங்காலமாகப் பிணைந்திருக்கும் ஒரு பறவையினம் வெறும் வளர்ப்பு, உணவு என்று மட்டும் நின்று போயிருக்குமானால் அதன் வாழ்வுக்கும் அர்த்தம் இல்லை; வளர்க்கும் மனித வாழ்வுக்கும் அர்த்தமில்லை. மனித வாழ்வுக்குள் கோழி ஊடுருவும் அரிய கணமாகச் சேவற்சண்டை இருக்கிறது. வளர்க்கும் மனித இயல்புகள் கோழியில் படியும் விதம் மிகவும் வியப்பானது. வாழ்வியல் முறைகளைப் பற்றிய சிறுஅறிவும் இல்லாமல் விலகி நின்றுகொண்டு ‘இது பறவையைக் கொடுமைப்படுத்தும் நிகழ்வு’ என்று சொல்லும் மேட்டிமைத்தனத்தின் பக்கம் நாவல் துளியும் சாயவில்லை என்பதோடு வாழ்வைச் சித்திரிக்கும் வகையில் அதற்குச் சரியான பதிலடியாகவும் இருக்கிறது.

ஏற்ற இறக்கங்கள் இன்றிச் சீராகச் செல்லும் நாவலில் எங்கேனும் சட்டென ஓர் உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்பு வந்து சேருமோ என்னும் எதிர்பார்ப்பு நிறைவேறவில்லை. எல்லாம் ஆற்றொழுக்குப் போல நடந்து செல்கின்றன. படிப்பகம், வாசிப்பு, கூட்டம், போராட்டம் என்று மெல்ல நகரும் ரமேஷ் பாத்திரம் வரும் பகுதியே உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்பானது. ஆனால் பொதுவெளிக்குள் ஒருவர் நுழைவதைப் பற்றிய எதிர்மறைச் சித்திரமாக அது தேங்கிப் போகிறது. அந்தப் பகுதி வெறும் நாடகத்தனமாகவும் அரசியல் உணர்வுக்கு எதிரானதாகவும் இருப்பது சற்றே சங்கடம் தருகிறது. மனிதர்கள் தம் குடும்ப வெளிக்குள் சுருங்கியவர்களாக இருப்பதுதான் இன்றைய பெரும்பிரச்சினை. பொதுவெளிக்குள் நுழைபவர்கூடப் பொதுவெளி, குடும்ப வெளி இரண்டையும் இணைக்காமல் தனித்தனியாக வைத்துக்கொள்கிறார்கள். அது வசதியாக இருக்கிறது. ஒருவகையில் குடும்ப வெளிக்குள் சுருங்குபவருக்கும் தனித்தனியாக வைத்துக்கொள்பவருக்கும் பெரிய வேறுபாடில்லை. இரண்டையும் இணைக்கும் வகையில் பொதுவெளிக்குள் மனிதன் நுழைய வேண்டும் என்பதுதான் இன்றைய காலத்தின் எதிர்பார்ப்பு.

மற்றபடி எளிதாக உள்ளிழுக்கும் பேச்சு மொழியும் வட்டார மொழியும் வாழ்வியலும் கலந்து வாசிப்புத்தனமையுடன் நாவல் உருவாகியிருப்பது மகிழ்ச்சி தருகிறது.  ‘புறாக்காரர் வீடு’ என்பது அவரது சிறுகதைத் தொகுப்பு. புறா, சேவல் எனப் பறவை சார்ந்து அவர் எழுத்துக்கள் அமைவது மகிழ்ச்சி தருகிறது. சிறுகதைகள், மொழிபெயர்ப்பு என்று எழுதிப் பழகிய விரல்கள் வழங்கியிருக்கும் முதல் நாவல். இன்னும் எழுதப் போகும் எவ்வளவோ விஷயங்களுக்குக் கட்டியம் இது. பாலகுமார் விஜயராமனுக்கு என் மனமார்ந்த வாழ்த்துக்கள்.

24-11-18                                                                                 பெருமாள்முருகன்

நாமக்கல்.

******

Friday, January 11, 2019

சேவல்களம் - விமர்சனம் - இரா.இராஜசேகரன்

சேவல்களம் நாவல் குறித்து, நண்பன் இரா.இராஜசேகரனின் விமர்சனம்.






Monday, December 24, 2018

வாசகசாலை – முப்பெரும்விழா 2018 – அனுபவங்கள்




பத்தாண்டுகளுக்கு முன், வலைப்பூ (Blog) மூலமாக எழுத ஆரம்பித்தவர்களில் கணிசமானவர்கள் இன்றும் தொடர்ந்து எழுதிக்கொண்டிருக்கும் நிலையில், அடுத்த தலைமுறை இளைஞர்கள் ஃபேஸ்புக்கில் இருந்து, இலக்கியத்துக்குள் நுழைந்திருக்கிறார்கள்.

22/12/2018 அன்று வாசகசாலை சென்னையில் ஏற்பாடு செய்திருந்த “முப்பெரும்விழா”, அவர்களோடு இணைந்திருக்கும் வாய்ப்பைத் தந்தது. நிகழ்வு நிறைவான ஒன்றாக இருந்தது.

வாசகசாலை இந்த ஆண்டுதான், மொழிபெயர்ப்பு பிரிவுக்கு விருதுகள் அறிவித்திருந்தது. இருப்பதிலேயே காஸ்ட்லியான கோட்-சூட் காஸ்ட்யூம் கொடுத்திருந்தாலும், தாலிகட்டும் நேரத்தில் நேக்காகக் கழற்றிவிடப்படும் தமிழ்சினிமாவின் அமெரிக்க மாப்பிள்ளை போல் இருந்த மொழிபெயர்ப்பாளர்களை, நான்கு ஹீரோக்களில் ஒருவராக்கி மேடையில் அமரவைத்ததற்கு நன்றி என்று எனது ஏற்புரையில் குறிப்பிட்டேன்.

எனது மொழிபெயர்ப்பின் துவக்கவிடமான ’வலசை’ மற்றும் இந்நூலில் உள்ள கதைகள் தேர்வின்போது  கவிஞர் நேசமித்ரன், மறைந்த எழுத்தாளர் அர்ஷியா, நண்பர் கார்த்திகைப்பாண்டியன் ஆகியோருடனான எனது தொடர் உரையாடல்கள் குறித்தும் சிறிது பேசினேன்.

இன்னும் நிறைய பேசக் குறிப்புகள் வைத்திருந்தேன். புத்தகங்கள் வெளியீடு, வாசகசாலை ஆண்டுவிழா, விருதுகள் வழங்குதல் என்று மூன்று நிகழ்வுகள் இருந்ததால், மிக நீண்ட மாலை போலத் தோன்றியது. அரங்கில் பொறுமையாக அமர்ந்திருந்தவர்களுக்கும் அப்படித்தான் தோன்றியிருக்கும் என்பதால், சுருக்கமாக முடித்துக்கொண்டேன்.
நீண்ட தூரத்திலிருந்து க.ரா வந்திருந்தார். மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அவர்தான் பதிப்பாளர் ‘நூல்வனம்’ மணிகண்டனை தொலைபேசி பேச்சின் வழியாக அறிமுகப்படுத்தினார். எனது இரண்டு புத்தங்கள் ‘நூல்வனம்’ மூலமாக வெளிவந்துவிட்டன. இப்போது தான் மணிகண்டன் அவர்களை முதன்முறையாக நேரில் சந்தித்தேன்.

நிகழ்வு இடைவெளியில் அருணாச்சலம் சார் உடனும், எழுத்தாளர் கணேசகுமாரனோடும் பேசிக்கொண்டிருந்ததில் சிறுதானிய ஸ்நாக்ஸ் சாப்பிடவிட்டுப்போய்விட்டது. உமா மோகன் மேடம், ஜான்சி மேடம், கலையரசி மேடம் ஆகியோரை அருணாச்சலம் சார் அறிமுகப்படுத்திவைத்தார்.

விருது அறிவித்ததில் இருந்து, கார்த்திகேயன் தொடர்பில் இருந்தபடியே இருந்தார். குடும்பத்தோடு வருகிறேன் என்றதும், பயண ஏற்பாடு, தங்கும் வசதி போன்றவற்றை கூடுதல் அக்கறையோடு கவனித்துக்கொண்டார். விழாவுக்குச் சென்றதும் அவரையும், அருணையும் பார்த்ததும் சரியாகக் கண்டுபிடித்துவிட்டேன்.

பி.கு.விடம் நீங்கள் மாரி செல்வம் தானே என்று கேட்டு பல்பு வாங்கியபின், மாரி செல்வம் தானாகவே வந்து அறிமுகம் செய்துகொண்டார். சிறப்பு விருந்தினரான எழுத்தாளர் சு.வெங்கடேசனிடமும், எழுத்தாளர் எஸ்.பாலபாரதியிடமும் அறிமுகம் செய்துகொண்டு இரண்டு வார்த்தைகள் பேசினேன்.

விக்னேஷ்வரன், விருதுக்குத் தேர்வான எனது “கடவுளின் பறவைகள்” புத்தகத்தை முழுமையாக வாசித்திருந்தார். கணவனையும், மகனையும் கொன்றவனை சட்டத்திற்குமுன் நிறுத்தும் பெண்ணின் போராட்டம் அற்புதமாக காட்சிப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது, பிசிறில்லாத மொழிபெயர்ப்பு (’காட்டுமிராண்டிகள்’ சிறுகதை) என்று வாழ்த்தினார். மகிழ்வாக இருந்தது.

கார்த்திகைப்பாண்டியனின் ஃபிரண்ட் என்று ஓர் இளம்பெண் (செல்வராணியா, யோகநந்தினியா? ) அறிமுகம் செய்துகொண்டு பேசினார். நானும் அவர் ஃபிரண்ட்தாங்க! என்று பதில் அறிமுகம் செய்துகொண்டேன்.

ஃபெட்ரிக்கும், பிரவீண் குமாரும் சிரமம் பார்க்காமல், நாங்கள் தங்கியிருந்த அறைக்கே வந்து, வசதிகள் குறித்து சரிபார்த்துவிட்டுச் சென்றனர்.

திருமணத்திற்குப் பந்தல்கால் நட்டதுமுதல், விருந்தினர் உபசரிப்பு, மண்டப ஏற்பாடு, சமையல் மெணு, போக்குவரத்து, ஆடை ஆபரணங்கள் என்று ஒவ்வொன்றாய் பார்த்துப்பார்த்துத் திட்டமிட்டாலும், முகூர்த்ததின்போது தாலிசெயினை எங்கே வைத்தோம் என்று தெரியாமல் தேடித்துலாவி, பின் சரி அதற்குபதில் சாமி கழுத்தில் இருக்கும் மஞ்சள் கயிறை எடுத்துக்கட்டுங்கள் என்பது போன்ற சுவாரஸ்யமான குளறுபிடிகள் நடந்தன.

சிறப்புரை ஆற்றவந்த எழுத்தாளர் பாஸ்கர் சக்தி பேசுவதற்குமுன் இடைவேளை அறிவித்து, பாயாசம் சாப்பிட அழைப்புவிடுத்தது, புத்தக வெளியீட்டின் போது, வேறு புத்தகம் உள்ள பார்சலை வைத்தது, புத்தகம் பெற்றுக்கொள்பவர் என்று பெயர் அறிவிக்கப்பட்டபின் அவரைத்தேடி வாசலுக்கு ஓடி, அவரை அங்கே காணாமல், அவருக்கு மாற்றாக அருகில் நின்றுகொண்டிருந்த வேறு ஒரு நண்பரை புத்தகம் பெற்றுக்கொள்ள வைத்தது என்று இந்த சுவாரஸ்ய தருணங்களில், ஒருங்கிணைப்பாளர்களுக்கு எப்படி இருந்ததோ தெரியவில்லை, எதிரில் இருந்து வேடிக்கை பார்க்கையில் நமக்கு ரசிக்கும்படி ஜாலியாக இருந்தது.

சிறப்புரையில் எழுத்தாளர் பாஸ்கர் சக்தி, எந்தவிஷயம் செய்வதானாலும், அதற்குரிய முக்கியத்துவத்துடனும், அர்ப்பணிப்புடனும் செய்தால், நிச்சயம் வெற்றி கிடைக்கும் என்று வாழ்த்தினார்.

வெளியில் இருந்து பார்ப்பவர்களுக்கு இந்த இளைஞர்கள், ஒருவரை ஒருவர் கிண்டலடித்துக்கொள்வது, அவர்கள் நிகழ்வுக்கு அவர்களே மீம்ஸ் போட்டுக் கலாய்ப்பது என்பதுபோன்ற மேம்போக்கான விஷயங்கள் மட்டுமே தெரிந்தாலும், உண்மையில் இத்தகைய நிகழ்வுகளை நடத்துவதற்கு இவர்களிடம் இருக்கும் உழைப்பும், அர்ப்பணிப்பும் மிகச்சிறப்பானவை. அதற்குண்டான நீண்டகால வெற்றி அவர்களுக்கு உரித்தாகட்டும்.

பொதுமக்களின் தளத்திற்கு இலக்கியம் சென்றடைய, நிச்சயம் பெண்களின் பங்கேற்பு இருந்தால் மட்டுமே முடியும். அவ்வகையில் வாசகசாலை பெண்களின் தொடர்பங்களிப்பு மிகவும் பாராட்டப்படவேண்டியது. முப்பெரும் விழா ஏற்பாட்டிலும், ஒருங்கிணைப்பிலும், விருதுக்குரிய படைப்புகளை அறிமுகப்படுத்தியதிலும், தொகுத்து வழங்கியதிலும் சிறப்பாகச் செயல்பட்டனர்.

அடுத்த தலைமுறை தமிழ் இலக்கியத்தின் முகத்தை மாற்றியமைப்பதில், வாசகசாலையின் பங்கு நிச்சயம் முக்கியமானதாக இருக்கும். வாழ்த்துகள் நண்பர்களே, தொடர்ந்து பயணிப்போம்.

#வாசகசாலை
#முப்பெரும்விழா2018
******

Friday, December 21, 2018

'கடவுளின் பறவைகள்’ - வாசகசாலை விருது 2018



வாசகசாலை - விருது குறிப்பு
-----------------------------------------------
#வாசகசாலை தமிழ் இலக்கிய விருதுகள் 2018-ல் சிறந்த மொழிபெயர்ப்பு சிறுகதைத் தொகுப்பிற்கான விருது: "கடவுளின் பறவைகள்"
பெறுபவர்: பாலகுமார் விஜயராமன்
வெளியீடு: நூல் வனம்

வழக்கமான அன்றாடத்தின் அழுத்தங்களில் இருந்து விடுபடலுக்காக கைக்கொண்ட செல்லப் பறவைகள் வளர்ப்பு என்பதில் இருந்து துவங்குகிறது பாலகுமார் விஜயராமனின் இந்தத் தொகுப்பிற்கான ஆதிப்புள்ளி.

அங்கிருந்து துவங்கிய அவரின் ஆர்வமானது வளர்ப்புப் பறவைகள் மற்றும் விலங்குகள் சார்ந்த கதைகள் வாசிப்பு, சூழலியல் சார்ந்த உலகக் கதைகள் வாசிப்பு என கிளை பரப்பி வளர்ந்துள்ளது. அவ்வாறு வாசித்தவற்றில் பிடித்தவற்றை மொழியாக்கம் செய்வதில் துவங்கிய ஆர்வம், நல்லதொரு தொகுப்பாய் நம்முன் இன்று நிற்கிறது.

பாலகுமாரின் இந்தத் தொகுப்பை மேலும் சுவராசியமாக்குவது வெவ்வேறு நாடுகள் சார்ந்த அவரின் கதைகள் மற்றும் எழுத்தாளர்கள் தேர்வுதான். எழுத்தாளர்களில் அநேகம் பேர் உங்களுக்குப் புதியவர்கள் என்பதால் முன்முடிவுகள் ஏதுமின்றி ஆழ்ந்து வாசிக்கலாம்.

அதேபோல் இந்தப் பத்து கதைகளுமே கால, தேச வர்த்தமானம் தாண்டி, இந்தப் பூமிப் பந்தின் கோடுகளுக்குள் அடைக்கலமாகியுள்ள எளிய மனிதர்களை, அவர்களது இச்சைகளை, அவர்களது நிலம் மற்றும் வாழ்வியல் சார்ந்து இணைந்துள்ள விலங்குகளுடன் அவர்களுக்குள்ள உறவு மற்றும் பிரிவு, கோபம், சோகம் என பல்வேறு தருணங்களை அழகாக காட்சிப்படுத்துகிறது.

மிக முக்கியமாக இந்தத் தொகுப்பை நம் மனதுக்கு மேலும் நெருக்கமாக்குவது பாலகுமாரின் மொழியும், வார்த்தைகளின் பயன்பாடும்தான். படைப்பின் நிலம், சூழல் மற்றும் காலம் சிதையாமல், அதே நேரம் படிப்பவரையும் சலிப்புற வைக்காத, பிசிறு தட்டாத இலகுவானதொரு மொழி லாகவம் பாலகுமாருக்கு கைவசமாகி இருக்கிறது. அத்துடன் மறைந்த எழுத்தாளர் அர்ஷியாவின் எடிட்டிங்கில் இப்படைப்பு மேலும் மெருகேறியுள்ளது.

மொழிபெயர்ப்பை விரும்பி வாசிப்பவர்களுக்கு நல்லதொரு தேர்வாக அமையும் இந்த படைப்பிற்காக விருதுபெறும் எழுத்தாளர் பாலகுமார் விஜயராமன் மற்றும் நூல்வனம் பதிப்பகத்திற்கு வாசகசாலை தன்னுடைய பாராட்டுகளைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறது. #மகிழ்ச்சி.

******

Saturday, December 15, 2018

செல்ஃபோன் கதிர்வீச்சு ஆபத்தானதா?

 
 
செல்ஃபோன் கதிர்வீச்சின் அபாயம் பற்றி இப்போது பரவலாகப் பேசப்படுவதால், அத்துறையில் இருப்பவன் என்ற முறையில் சில விஷயங்களைப் பகிர விரும்புகிறேன்.

செல்ஃபோன் கம்பெனிகள் தங்களுக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கும் அலைக்கற்றையை (Frequency band / Spectrum) அதிகரிக்கமுடியாது. ஆனால் Radiating power ஐ அதிகரிக்க முடியும்.

ஒரு செல்ஃபோன் டவரில் (BTS) இருந்து வரும் Radiating power standard உலக அளவில் 12 வாட்ஸ். இந்திய அளவில் 15 முதல் 18 வாட்ஸ். இந்த அளவில் இருந்தால் பறவைகளுக்கோ, மனிதர்களுக்கோ எந்த பாதிப்பும் இல்லை.

சில தனியார் நிறுவனங்கள் 60 வாட்ஸ் வரை வைத்திருப்பதாகக் கேள்வி. (TRAI விதிமுறைப்படி இதற்கு அனுமதியில்லை என்றாலும், நம் நாட்டில் விதிமுறைகள் எவ்வாறு கடைப்பிடிக்கப்படுகின்றன என்று தெரிந்தது தான்)

இதனால் பறவைகளுக்கு மட்டுமல்ல, மனிதனின் காது, மூளை ஆகியவையும் பாதிப்படையும். இது நீண்ட கால அடிப்படையிலானது என்பதால் இன்னும் முழுதாக நிரூபிக்கப்படவில்லை.

பி.எஸ்.என்.எல். நினைத்தாலும் இப்படி தனியார் போல வேண்டுமென்ற power radiationஐ அதிகப்படுத்திக்கொள்ள முடியாது. காரணம், தொழிலில் இலாபம் வரும் என்றாலும், ஓர் அரசு நிறுவனம் சட்டத்திற்குப் புறம்பான, மக்களுக்குத் தீங்கு விளைவிக்கக்கூடிய விஷயங்களைச் செய்யமுடியாது, செய்யக்கூடாது.

அதனால் தான் தனியார் செல்ஃபோன் சிக்னல், கண்ணாடி அறை, அண்டர்கிரவுண்ட் குடோன் என்று நீக்கமற எங்கும் துல்லியமாகக் கிடைக்கிறது. ஆனால் பி.எஸ்.என்.எல். செல்லுக்கு அழைப்பு வந்தால் செல்லை எடுத்துக்கொண்டு வராண்டாவிற்கு ஓடவேண்டி இருக்கிறது.

இதைத் தான் இத்தனை நாள், xxxxxxx சிக்னல் கக்கூஸில் கூட கிளியரா கிடைக்கும், பி.எஸ்.என்.எல். வேஸ்ட் என்று நாம் பெருமையாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தோம்.

மற்ற நாடுகளில் இதை எப்படி சமாளிக்கிறார்கள் என்றால், செல்ஃபோன் என்பது வெளியிடங்களில் பயன்படுத்துவதற்கு மட்டுமே. வீட்டுக்கு வந்துவிட்டால் லேண்ட்லைன் தான் என்ற புரிதல் அவர்களிடம் இருக்கிறது.

லேண்ட்லைனில், தரைவழி கம்பிகள் வழியாக இணைப்பு கொடுப்பதால், Radiation என்ற பேச்சே அதில் கிடையாது.

என் செல்ஃபோனுக்குத் தான் அழைப்பு வரும். ஒவ்வொருமுறையும் லேண்ட்லைனுக்கு மாற்றி அழைக்கச் சொல்லமுடியாது என்றால், நீங்கள் வீட்டில் இருக்கும் போது, உங்கள் செல்லுக்கு வரும் அழைப்புகளை லேண்ட்லைனிற்கு 'கால் டைவர்ட்' செய்துகொள்ளலாம்.

செல்ஃபோன் Radiationக்கு தீர்வு, தொலைத்தொடர்பு சேவை வழங்கும் நிறுவனங்களின் எண்ணிக்கையைக் குறைப்பதல்ல. Radiation powerஐ, நிர்ணயிக்கப்பட்ட அளவிற்குள் வைக்க வலியுறுத்துவதே. இதை பொதுமக்கள் நேரடியாகப் பார்த்து உணரமுடியாது என்பதால் கயவர்களுக்கு வசதியாகிவிடுகிறது.

தொலைத்தொடர்புத் துறையில் இருந்துகொண்டு, செல்ஃபோனைப் பயன்படுத்தாதீர்கள் என்று பயமுறுத்த மாட்டேன். ஆனால் உங்கள் தேர்வு எது என்பதை நீங்கள்தான் முடிவு செய்யவேண்டும்.

இன்னும் 2.0 பார்க்கவில்லை. அதனால் அவர்கள் என்ன சொல்கிறார்கள் என்று முழுமையாகத் தெரியவில்லை.

******